டாடாவில் ஆறு ஆண்டுகள் - 1

தோல் தொழில் நுட்பம் படிக்க சேர்ந்தது முதல் வேலை கிடைக்குமா, எதிர்காலம் என்ன ஆகும் என்று கடுப்பேத்திக் கொண்டிருந்தவர் சுனில் என்ற ஒரு வருட மூத்த மாணவர். கடைசி வருடம் வரும் போது டாடா நிறுவனத்தின் தோல் பிரிவில் எப்படியாவது வேலைக்குச் சேர்ந்து விட வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருந்தேன். டாடா நிறுவனத்தின் வளாக நேர்முக அறிவிப்பு வந்ததும் தவறாமல் என் பெயரைக் கொடுத்து விட்டேன்.

நேர்முக நாளும் வந்தது. என்னுடைய வழக்கமான ரப்பர் செருப்பு, பேன்டில் சொருகப்படாத அரைக்கைச் சட்டையுடன் நானும் மற்ற மாணவர்களுடன் காத்திருக்க ஆரம்பித்தேன். சரக்கு மூளையில் இருகிறது, உடையில் மிடுக்கு காட்டுவது எல்லாம் எதற்கு என்பது நம்ம எண்ணம்.

முதலில் ஒரு பலியாடு வந்தது.

"என்னடா, என்ன ஆச்சு, என்ன கேட்டாங்க,"

"போடா புக் எல்லாம் வச்சுக்கிட்டு கெமிஸ்ட்ரி கேள்வியா கேக்கிறார்டா!" என்று கடுப்பாக சொன்னான்.

அடுத்து போய் விட்டு வந்தது இன்னும் கொஞ்சம் தெம்பான பார்ட்டி. முகம் இருண்டு கிடந்தது.

"டேய், எக்ஸாம்ல் சாய்ஸ்ல விட்டத எல்லாம கேக்கறாங்கடா, யாரையும் எடுக்கப் போறதில்ல போல" என்று இறுக்கமாகச் சொல்லி விட்டு போய் விட்டான்.

'இந்த பசங்க எல்லாம் அலட்டிக்கிறானுங்க, ஒழுங்கா படிக்கிறது கிடையாது, நம்ம போய் ஒரு கலக்கு கலக்கிடலாம்' என்று நினைத்துக் கொண்டு நிமிர்த்திக் கொண்டு கான்ஃபரன்சு ரூமுக்குள் நுழைந்தேன். செக்கச் செவேல் என்று ஹீரோ மாதிரி ஒருவர்
நடு இருக்கையில் அமர்ந்திருக்க அவருக்கு இடது புறம் சாதுல்லா, எங்கள் துறைத் தலைவர் இருந்தார்.

"கம் சிவகுமார், திஸ் இஸ் மிஸ்டர் ஓ கே கௌல் டாடா வைஸ் பிரசிடன்டு, ஹி இஸ் அல்சோ அவர் காலேஜ் அலும்னி." இது சாதுல்லா.

ஒகே மிஸ்டர் சிவகுமார் என்று ஆரம்பித்தார் கௌல் . அப்புறம் ஆரம்பித்தது அந்த சீனத் தண்ணீர் சித்தரவதை. மனுசன் கையில் ஒரு கத்தை காகிதங்கள் வைத்துக் கொண்டு அதில் எழுதியிருக்கும் கேள்விகள் எல்லாம் கேட்கிறார். கொலஜனில் உள்ள அமினோ ஆசிட்டுகள் என்ன? போன மாத அமெரிகன் தோல் வேதியாளர் ஆய்வுப் பத்திரிகையில் முக்கியக் கட்டுரையின் தலைப்பு என்ன? செட்டிங் இயந்திரத்துக்கும், ஷேவிங் இயந்திரத்துக்கும் என்ன வேறுபாடு என்று கேள்விகள் வந்து விழ தலை கால் தெரியவில்லை. தட்டுத் தடுமாறி சில பதில்கள் வாயிலிருந்து தப்பின. ஆங்கிலத்திலேயே பேச வேண்டிய தடுமாற்றம் வேறு.

"என்ன இதெல்லாம், நீங்க எல்லாம் படிப்பதே இல்லையா! இவ்வளவு நல்ல லைப்ரரி இருக்கிறது. இனி மீதமிருக்கும் மூன்று மாதங்களிலாவது ஒழுங்காக வசதிகளைப் பயன்படுத்தப் பாரு" என்று அறிவுரை வேறு. எல்லாமே ஆங்கிலத்தில்தான். இதற்கிடையில் கொஞ்சம் சினிமா நகைச்சுவை நடிகர் போல இருந்த ஒருவர் கௌலின் வலது புற இருக்கையில் இருந்து கொண்டார். அவர்தான் மனித வளப் பிரிவுத் தலைவர் டி கே ஸ்ரீவஸ்தவா என்று பின்னர் தெரிந்தது.

அந்த மனிதர் வேறு இடைஇடையிடையே நானும் இருக்கிறேன் என்று நோண்டி வெறுப்பேற்றினார். கௌல் அவரை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை.

ஒரு வழியாக நேர்முகம் முடிந்து உடைந்த மனதுடன் வெளியே வந்தேன். என்னுடைய ஜோல்னா பை (என்னுடைய இன்னொரு முத்திரை), மாட்டிக் கொண்டு யாருடனும் பேசாமல் வெளியே வந்து விட்டேன்.

"டேய் சிவா என்னடா செய்யப் போற, உனக்கு கிடைச்சுடுமா" என்று அனுதாப நண்பர்கள் ஒவ்வொருவராக மரத்தடிக்கு வந்து விட்டனர். நேர்முகத்தில் கலந்து கொண்ட எல்லோரும் கோபமாக இருந்தோம். "டேய் இவங்க யாரையும் எடுக்கப் போவதில்லை. சும்மா கண் துடைப்புக்கு இண்டர்வியூ வச்சிருக்காங்க அதான் இப்படி நோகடிச்சிருக்காங்க" என்று ஒருமனதாக தீர்மானம் நிறைவேற்றி விட்டு மனதை ஆற்றிக் கொண்டு கிளம்பினோம்.

தாம்பரத்துக்கு போகும் பேருந்தில் கண்டதெல்லாம் இருண்டதாகத் தெரிந்தது. டாடாவில் சேரா விட்டால் என்ன என்பதை நினைத்துக் கூடப் பார்க்காததால் ஏமாற்றம் மிகப் பாரமாக மனதில் அழுத்தியிருந்தது. வீட்டுக்கு வந்து அக்காவிடம் நடந்ததை எல்லாம் சொன்னேன். "கவலப்படாத, இது இல்லைன்னா நிறைய கம்பெனி, இவங்க கூட ஸ்ட்ரெஸ் இன்டர்வியூ மாதிரி பண்ணியிருக்கலாம். உன்னை எடுத்தாலும் எடுத்து விடுவார்கள்" சொன்னாள்.

அடுத்த வாரம், டாடா தேர்ந்தெடுத்த பட்டியல் வந்தே விட்டது. அக்கா சொன்னது நடந்தே விட்டது. சிவகுமார், வேதநாரயணன், சுந்தர், அருண்குமார் என்று நான்கு பெயர்கள் அறிவுப்பு பலகையில் மிளிர்ந்தன. சுந்தரும், அருண்குமாரும் குண்டு பார்ட்டிகள், நானும் வேதநாரயணனும் ஒல்லிப் பிச்சான்கள். சுந்தரும், வேதநாரயணனும் சென்னை வாழ் மாநகர மாணவர்கள். நான் நாகர்கோவில் சிவகுமார், அருண்குமார் கடலூர் காரன். எல்லோருக்கும் பொதுவானது எல்லாருமே பழங்கள். கல்லூரியில் அப்பாவியாக கடவுளுக்குப் பயந்து நல்ல வாழ்க்கை வாழும் பசங்களுக்குச் செல்ல பெயர் பழம். கௌல் ஒரே மாதிரியாத்தான் பிடித்திருக்கிறார்.

ஜனவரியில் இது நடந்து மே வரை வேறு எந்த தகவலும் இல்லை. நாங்களே முடிவு செய்து ஜூன் மாதக் கடைசி வாரம் சேர்வதாக தேவாஸ் முகவரிக்கு தந்தி அடித்து விட்டோம். அதற்கும் எந்தவிதமான பதில் இல்லை. நமக்கு வேலை உண்டா அல்லது நம்மை எல்லாம் மறந்தே போய் விட்டார்களா என்று ஒரே பயம். பயத்தை ஒருவொருக்கொருவர் தெரிவித்துக் கொள்ளாமலேயே, அகில்யாநகரி எக்ஸ்பிரஸ் என்ற கொச்சின் - இந்தூர் ரயிலில் சென்னை சென்ட்ரலில் இருந்து முன் பதிவு செய்து கொண்டோம்.

ஊருக்கெல்லாம் போய்ச் சொந்தக்காரர்களுக்கெல்லாம் டாடா போகிறேன் என்று தகவல் சொல்லி விட்டு சென்னை வந்தாச்சு. கொச்சியிலிருந்து வந்து இரவு பதினொன்று நாற்பத்தைந்துக்கு கிளம்பிய ரயிலில் கிளம்பி விட்டோம்.

மீண்டும் ஈழப் போர

இலங்கையில் வன்முறை அதிகரித்துள்ளது. ஈழத்தமிழர்கள் தமது சிங்கள சகோதரர்களுடன் அமைதியாக வாழ வழி காண இறைவனைப் பிரார்த்திப்போம்.

நிலச் சூதாட்டம்

"இருக்கிற காசில் ரெண்டு கிரவுண்டு நிலம் வாங்கிப் போடு, இரண்டு வருஷத்தில நாலு மடங்கு ஏறி விடும். தங்க விலதான் எப்பவும் ஏறிக் கொண்டே இருக்கும், பத்து பவுன் வாங்கி வைத்தால் நல்ல பாதுகாப்பு." கையில் நாலு காசு கிடைத்தால் நமக்கு வரும் முதல் எண்ணம் இதுதான்.

பணத்தை முதலீடு செய்வதை மூன்று வகைகளாகப் பிரிப்பேன். முதல் வகை சூதாட்டம் - சூதாட்ட அரங்கிற்கு சென்று குறிப்பிட விளையாட்டில் பண்த்தைக் கட்டினால், பல மடங்கு கிடைக்கலாம். போனால் எல்லாம் போச்சு.

இரண்டாவது வகை ஆக்கம் செய்யும் முதலீடுகள். இந்தக் காசை ஒரு தொழிலில் போட்டு அதில் விளையும் பொருட்களை விற்று பணத்தைப்் பெருக்குவது இதில் சேரும். தொழில் சொந்தத் தொழிலாகவோ, பிறரது தொழிலாகவோ இருக்கலாம்.

மூன்றாவது வகை - மேலே இரண்டுக்கும் இடையில் சூதாட்டத்துக்கு கொஞ்சம் அருகில் இருப்பது. Speculation எனப்படும் இத்தகைய முதலீடுகள் மதிப்பில் உயர்வது உங்கள் கையில் இல்லை. பிறரது செயல்கள், திட்டங்கள், எதிர்பார்ப்புகள்தான் இந்த முதலீடுகளை வளரச்செய்யும்.

கூடுவாஞ்சேரி அருகில் ஒரு லட்சத்துக்கு நான்கு ஆண்டுகள் முன்பு வாங்கிப் போட்ட மனை இன்று ஐம்பது லட்சத்துக்கு விலை போவது, வாங்கியவர் வியர்வை சிந்தி உழைத்ததால் நடந்து விடவில்லை. பக்கத்தில் புதிய தொழிற்பேட்டை வந்ததும், அரசு நல்ல சாலைகள் போட்டதும், பிறர் அந்தப் பகுதியில் மனை வாங்க முற்பட்டதும்தான் காரணம்.

இந்த வகையான மதிப்பு அதிகரிப்பின் பயன் சமூகத்துக்கே போய்ச் சேர வேண்டும் என்றுதான், அரசு நில விற்பனை மீது வரி விதிக்கிறது. அதையும் ஏய்ப்பதுதான் மற்ற வகையில் நேர்மையானவர்கள் கூட செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

சீனா போன்ற பொதுவுடமை நாடுகளில், எல்லா நிலங்களும் அரசுடமை. தேவைக்கேற்ப நீண்ட கால பயன்பாட்டு ஒப்பந்தத்தின் கீழ் தனி மனிதர்களும், நிறுவனங்களும் அரசிடமிருந்து நிலத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம்.

தனி மனிதர்கள் தங்கம் வாங்குவதும் இது போலத்தான்.

சன் டிவியின் ஏக போக அநியாயங்கள் - 9

ஏற்கனவே சொன்னது மாதிரி, சன் குழுமத்தின் நிலை மற்ற நிறுவனங்களிலிருந்து மாறுபட்டது. ஜெயா டிவிக்கு இதே ஆதிக்கம் கிடைத்தால் நிலைமை இன்னும் பத்து மடங்கு மோசமாக இருக்கலாம். ஆனால் தனது திறமையாலும் மற்றும் சில சாதகமான சூழ்நிலைகளாலும் தன்னை வலுவாக்கிக் கொண்ட சன் குழுமத்திற்கு ஏகபோக நிறுவனம் என்ற வகையில் பொறுப்புகள் அதிகம்.

ஒரு ஏகபோக நிறுவனம் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கு உதாரணங்கள் உள்ளன. அப்படி நடந்து கொள்வதுதான் அந்த நிறுவனத்துக்கும் வணிக அளவிலும் நல்லது.

கூகுளை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். இன்றைக்கு வையவிரிவு வலையில் தேடுதல் சந்தையிலும், தேடல் பக்கங்களில் விளம்பரங்களை காட்டும் சந்தையிலும் பெரும் ஆதிக்கும் செலுத்துகிறது கூகுள். தன்னுடைய விளம்பரங்களுக்கு சாதகமாகவோ, போட்டியாளர்களின் விளம்பரங்களை கட்டுபடுத்தும் விதமாகவோ தன்னுடைய நிரலை மாற்றி அமைக்காமல் நியாயமான முறையப் பின்பற்றுகிறது கூகுள்.

என்னுடைய ஜிமெயில் பட்டியலின் மேலே யாஹூவின் விளம்பரம் தெரிகிறது. கூகுளின் நிறுவன கொள்கையே, தீங்கு செய்யாதே என்பதுதான். ஆரம்பத்திலேயே தாம் மிகப் பெரும் சக்தியாக வளருவோம் என்று உணர்ந்து அதை தவறாக பயன்படுத்து விடக்கூடாதி என்று தன்னை நெறிப்படுத்திக் கொண்ட கூகுள் போன்று சன் டிவி செயல்பட்டால், தொழில் முறையில் பெரிதும் வளர்ந்து உலக ஊடகத் துறையில் தன் முத்திரையைப் பதித்துக் கொள்ளும் வாய்ப்பு உள்ளது.

END

தினமலர் == கட்டுரை மலர - 1

"செய்திகளே அப்படியே தரும் ஒரே நாளிதழ்" என்று சில நாட்களுக்கு முன் தினமலர் விளம்பரம் செய்தது. பொய் சொல்கிறோம் என்று கூச்சமே இல்லாமல் சொல்லப்பட்ட பச்சைப் பொய் அது.

விகடனோ, குமுதமோ ஏன் துக்ளக்கோ படிக்கும்போது அவை செய்தித்தாள்கள் இல்லை, பத்திரிகைகள் என்று மனதில் கொண்டு ் படிக்கிறோம். அவற்றில் எழுதப்பட்டவை எழுதுபவரின் சொந்தக் கருத்துகள் கலந்து உள்ளன என்று தெரியும்.

இந்து, தினமணி, தினகரன், தினமலர் போன்ற நாளிதழ்கள் (செய்தித் தாள்கள்) பெரும் பகுதியில் நடந்த செய்திகளை கூறுவதுதான் வழக்கம். ஆசிரியர் பக்கம், வாசகர் கடிதம், கருத்துகள் பகுதிகளில் தம்முடைய கருத்துகளைக் கலந்து எழுதுவார்கள்.

இதை உடைத்து எறிந்தது தினமலர். உடைத்ததும் இல்லாமல், தான் செய்தித் தாளாகத் தான் செயல் புரிவதாக விளம்பரமும் செய்து வருகிறது.

எனக்கு நினைவு தெரிந்து எங்கள் வீட்டில் வாங்கிய செய்தித்தாள் தினமலர்தான். தினத்தந்தி டீக்கடையில் படிக்கத்தான் சரி, தினகரன் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள் மட்டுமே வாங்குவார்கள், தினமணி படிக்க முடியாதது, தினமலரில்தான் உள்ளூர் செய்திகள் நிறைய வரும். எங்கள் ஊரில் கொஞ்சம் வசதி உள்ளவர்கள் இறந்து விட்டால் அன்னாருக்கு நினைவு அஞ்சலி கொடுக்க பயன்படும் பத்திரிகை தினமலர்தான்.

எங்க அம்மாவின் கருத்துப்படி, ஊரில என்ன நடக்கிறது யார் யார் போய் சேர்ந்த்துட்டா என்று தெரிந்து கொள்ள தினமலர்தான் சரி. இந்துப் பத்திரிகை வாங்கும் எங்க பக்கத்து வீடுகளில் எல்லாம் தினமலர் எங்கள் வீட்டிலிருந்து வாங்கிச் சென்று படிப்பார்கள்.

நான் தினமலர் படித்தது 1980- 90 ஆண்டுகளில்.

தினமலரில் கீழ்த்தரமான செய்தி வெளியீட்டின் முதல் உதாரணம் எனக்குப் பட்டது, 1987 வாக்கில். அப்போதைய பிரதமர் ராஜீவ் காந்திக்கும், அப்போதைய குடியரசுத் தலைவர் ஜெயில் சிங்கிற்கும் நிழல் யுத்தம் நடந்து வந்தது. அரசு அனுப்பும் மசோதாக்களை அங்கீகரித்து அனுப்பாமல் காலம் தாழ்த்துவது, பிரதமரை அலட்சியம் செய்வது என்று குடியரசுத் தலைவர் பதட்டத்தை உருவாக்கி வந்தார். போபோர்சு விவகாரத்தில் ராஜீவும் கேள்விகளைச் சந்தித்து வந்தார்.

ஒரு நாள் காலையில் தினமலரின் முதன்மை தலைப்புச் செய்தி

பிரதமர் டிஸ்மிஸ

அது என்னவாம், பிஜி நாட்டில் ராணுவம் புரட்சி நடத்தி ஆட்சியைக் கைப்பற்றி பிரதமரை பதவியிறக்கம் செய்து விட்டது. அதைத்தான் நமது செல்ல நாளிதழ் இப்படி தலைப்பு போட்டது. மலிவான உத்தி என்று அப்போதே எனக்குப் பட்டது.